O günləri xatırlayanda gülürəm. İndi gülürəm, o vaxt isə heç gülməyə halım yox idi. İşdən çıxarılmışdım, kirayəni ödəyə bilmirdim, telefonuma bankdan mesajlar gəlirdi, açıb oxumağa qorxurdum. Elə bil həyatım bir kənara qoyulmuşdu, mən isə sadəcə tamaşaçıydım. Bir axşam, yenə yuxu tutmayanda, telefonu əlimə götürdüm və
mostbet mobile version səhifəsinə daxil oldum. Niyə məhz ora? Bilmirəm. Reklam görmüşdüm hardasa, yaddaşımda qalmışdı. Barmaqlarım özləri yazdı, elə bil beynim deyildi, bədənim qərar verirdi.
O vaxt fikirləşirdim ki, bəlkə bir az pul qazanaram, borcları ödəyərəm, hər şey düzələr. Amma əslində mən pul istəmirdim. Mən sadəcə otağımdan, o səssizlikdən, o "sən heç nəyə yaramırsan" hissindən qaçmaq istəyirdim. Oyun açılanda ekranda rənglər parıldadı, səslər gəldi, və bir neçə saniyəlik də olsa, beynim susdu. Elə bil kimsə mənim yerimə düşünürdü, mən isə sadəcə izləyirdim. Elə bil mostbet mobile version məni öz içinə çəkirdi, mən də müqavimət göstərmirdim.
İlk günlərdə uduzdum. Beş manat, on manat, iyirmi manat. Hər dəfə itirəndə özümə deyirdim ki, bu sonuncudur. Amma sonuncu olmurdu. Səhər açılanda gözlərim qızarırdı, barmaqlarım ağrıyırdı, beynim yorğun idi. Amma içimdə bir yer var idi ki, davam etmək istəyirdi. Çünki davam edəndə düşünmürdüm. Düşünməmək isə o vaxt mənim üçün ən böyük hədiyyə idi. Reallıq acı idi, oyun isə şirin yalan.
Bir axşam, artıq hər şeyi itirmişdim deyə biləcəyim vaxtda, ekranda nəsə dəyişdi. Bir oyun açdım, sadəcə əylənmək üçün, heç nə gözləmirdim. Və uduzdum, sonra yenə uduzdum, sonra isə qazandım. Elə bir qazanc ki, əvvəl itirdiklərimin hamısını qaytardı. O an içimdə nə sevinc var idi, nə də qorxu. Sadəcə boşluq. Və o boşluq mənə rahatlıq verdi. Elə bil mostbet mobile version mənə ikinci bir şans verdi, amma bu şans pul deyildi. Bu şans bir nəfəs almaq idi.
Sonra fikirləşdim. Uzun-uzun fikirləşdim. Nə üçün buradayam? Nə üçün gecələrimi bu ekranın qarşısında keçirirəm? Cavab sadə idi: çünki reallıq məni qorxudurdu. İş axtarmaq, zəng etmək, üzr istəmək, yenidən başlamaq... Hamısı çətin idi. Oyun isə asan idi. Bir klik, bir gözləmə, bir nəticə. Nəticə pis olsa da, heç olmasa aydın idi. Reallıqda isə heç nə aydın deyildi.
Amma o gecə, o uduşdan sonra, içimdə bir səs dedi: "Bəsdir." Elə bil kimsə çiynimə toxundu. Telefonu yerə qoydum, pəncərəni açdım, üzümə soyuq hava dəydi. O an başa düşdüm ki, mən oyundan qaçmırdım. Mən özümdən qaçırdım. Və mostbet mobile version bu qaçışda mənə bir növ yoldaş olmuşdu, amma yoldaş ki səni uçuruma aparır, o yoldaş deyil.
Sabahısı gün iş axtarmağa başladım. Zəng etdim, danışdım, üzr istədim. Asan olmadı, amma etdim. Bir həftə sonra kiçik bir iş tapdım. Çox pul deyildi, amma kifayət idi. Axşamlar yenə telefona baxırdım, amma indi başqa cür. Bəzən açırdım, bir-iki oyun oynayırdım, sonra bağlayırdım. İndi oyun mənim üçün qaçış deyil, sadəcə bir fasilə idi. Bir fincan qəhvə kimi, bir siqaret kimi, bir nəfəs kimi.
İndi geriyə baxanda görürəm ki, o gecələr mənə nəsə öyrədib. Öyrədib ki, qaçmaq həmişə həll deyil. Bəzən dayanmaq, üzünə baxmaq, qəbul etmək lazımdır. Mostbet mobile version mənim həyatımı dəyişmədi, amma mənə bir güzgü oldu. O güzgüdə özümü gördüm, və o görüntü xoşuma getmədi. Ona görə də dəyişdim.
Bilmirəm, bəlkə kimsə oxuyub deyəcək ki, bu sadəcə bir bəhanədir. Ola bilər. Amma mən bilirəm ki, o gecə telefonu yerə qoyanda içimdə bir şey dəyişdi. Və o dəyişiklik puldan, uduşdan, uduzmadan daha dəyərli idi. İndi hələ də bəzən oynayıram. Amma indi mən qaçmıram. Sadəcə otururam, baxıram, və nə vaxt dayanmağı bilirəm. Bu isə ən böyük uduşdur.
Přihlásit se
Registrovat
FAQ
